Wpis Pierwszy

"Nie ko­nie­czność, ale przy­padek ma w so­bie czar. 

Jeśli miłość ma być miłością nieza­pom­nianą,
od pier­wszej chwi­li muszą się ku niej zla­tywać przy­pad­ki,
 jak pta­ki na ra­miona święte­go Fran­ciszka z Asyżu."

Łódź, 17 listopada 2015 r.  

Drogi pamiętniku ( Skoro pamiętnik chyba  powinno się stosować podstawową  formę ?  Choć dziwnie rozmawiać z zeszytem… )

Chcesz pewnie wiedzieć czy coś się zmieniło odkąd napisałem ten niby prolog.. Nic szczególnego się nie dzieje, nadal jestem, tą samą zagubioną Wroną, gdy wtedy kiedy zacząłem cię pisać pamiętniku.... Przyjechaliśmy dzisiaj do  Łodzi i jesteśmy po treningu w Atlas Arenie. Jutro gramy mecz z Lube. Myślę, że damy radę. Wierzę w swój zespół, wszyscy naprawdę prezentujemy fajny poziom i jesteśmy zgrani. Na pewno zrobimy wszystko by z nimi wygrać. J

Powiem Ci, że znowu wszystko nabiera powoli tempa, albo staje się monotonne. Treningi mecze treningi mecze i tak cały czas. Nie mamy zbyt wiele czasu dla bliskich, czy na przyjemności. Jeszcze bardziej nie ma czasu na to by kogoś poznać. Przynajmniej ja nie mam… Nawet sobie nie wyobrażasz jak zazdroszczę Karolowi. Nie chodzi o to, że się nie cieszę jego szczęściem, naprawdę zależy mi na tym by w jego życiu się wszystko ułożyło tak jak sobie zaplanował, tylko dzisiaj jak powiedział, że myśli o oświadczynach poczułem się jakoś dziwnie. Jestem z niego dumny, że w końcu się na to chce zdecydować, tylko też bym tak chciał… Chciałbym poczuć, że kogoś kocham tak mocno jak Karol Ole. Chciałbym patrzeć na jakąś kobietę i widzieć w jej oczach swoją przyszłość, przyszłość  z nią. Rodzinę, dom, psa, ogród.  Z pozoru może się wydawać, że to zwyczajne marzenie każdego człowieka, a przynajmniej większości. Jednak dla mnie to coś więcej, to jest trochę mój taki priorytet życiowy. Tylko, że mam wrażenie, że z każdym dniem on się oddala. Wizja tego, że będę w końcu w pełni szczęśliwy mnie opuszcza z każdą sekundą, a ja nie wiele mogę z tym zrobić.

Mam wrażenie, że wszyscy dookoła mnie uważają, za faceta, który się zmienił. Może faktycznie coś w tym jest, zacząłem się więcej udzielać. Ale z drugiej strony coś byś zrobił pamiętniku na moim miejscu? Każdego dnia wracam sam do mieszkania w którym panuje ciemność i głucha cisza. Nie ma nikogo po za mną. Od czasu do czasu ktoś wpadnie w odwiedziny, ale ja wciąż jestem sam. Nie wracam do domu, w którym gra telewizor, a przed nim siedzi ukochana kobieta, lub tak jak u moich kolegów rozbrzmiewa śmiech dzieci. Jestem sam. Musze ten czas jakoś wypełniać, nawet taką niewielką ilość wolnych chwil jaką mam.  Naprawdę bardzo bym chciał coś zmienić.

Chyba jestem już zmęczony tym pisaniem. 

Dobranoc pamiętniku…

Łódź, 18 listopada 2015 r.

Dzień dobry pamiętniku !

Dziś wielki dzień! Wielki mecz z Lube!  Aktualnie siedzę gdzieś pod schodami Atlas Areny i kreślę kilka zdań. Nie chce, by chłopaki się o tym dowiedzieli ,byłbym chyba zgubiony. Wybacz mi to.

Sporo myślałem  w nocy o tym co ci tu wczoraj wypisywałem. Zauważyłeś może, że w filmach, czy książkach miłość kryje się za rogiem? Idziesz ulicą wpadasz na kobietę i to miłość twojego życia, albo jedziesz gdzieś i przypadek sprawia, że ona też tam jest. Zakochujesz się w niej bez pamięci. Wielu się wydaje, że to tylko czysta fikcja i  nie ma nic wspólnego z realnym światem. Nie zgodzę się z tym, bo jak w takim razie ludzie poznają swoje drugie połówki? No właśnie… Spotykają siebie przypadkiem. Przypadkiem wybiorą się w pewne miejsce, przypadkiem ta druga osoba też tam będzie. Oni tego nie planują, wszystko się po prostu dzieje. Miłości nie da się zaplanować. To chyba daje mi cichą nadzieję, że może w końcu jakiś przypadek sprawi, że spotkam moją miłość. Kogoś z kim będę mógł dzielić, wszystkie chwile swojego życia, kogoś komu będę mógł  opowiadać o wszystkim, kogoś dla kogo zrobię wszystko byle tylko ten ktoś był szczęśliwy... Może to i jest odległe, ale chyba warto mieć marzenia?  Cały czas siedzi mi w głowie  Na zawsze i na wieczność… Pewnie dlatego, ze grali to rano w radiu gdy jechaliśmy na halę autokarem. Powiem Ci, że ta piosenka nawet pasuje do tego co ci tu napisałem.

 Dobra Karol idzie....

***

W słoneczny dzień, Zobaczyłem Cię.

Tańczyłaś boso, Byłaś jak natchniona,

A po chwili zaczął padać deszcz.

Nie wiedziałem, co się ze mną dzieje, wszystko znikło byłaś tylko ty.

Stałaś w tęczy jak zaczarowana, świeciło słonce a z nieba padał deszcz.

Pamiętniku !!!!!!!!!!!!!!!!

Życiem rządzi przypadek, chwila, moment na który nie masz wpływu i który zmienia całe twoje życie w tym ułamku sekundy.  Zawsze wierzyłem w miłość od pierwszego wejrzenia, wydawało mi się to takie niesamowite, że widzisz kogoś pierwszy raz i wiesz, że chcesz  go poznawać przez resztę swojego życia. Nie wierzyłem tylko, że spotka mnie! A ty, ty jesteś chyba jakiś magiczny!

Widziałem najcudowniejsze oczy pod słońcem! Całe  niebo znajduję się w tych tęczówkach, a w dodatku uśmiech... Uwierz zamarłem!  Gdy podniosła na mnie swój wzrok chyba znajdowałem się w jakimś innym wymiarze!

Poczekaj opowiem ci po kolei!

Podniosłem się ze schodów chowając za siebie zeszyt, gdy tylko na mojej drodze pojawił się Karol, który poprosił  byśmy podeszli do stoiska fundacji. Ruszyłem swoje dupsko za nim, dyskretnie chowając do torby treningowej mój zeszyt. Wcale mi się nie chciało tam iść, ale obowiązki to obowiązki, trzeba dbać o własną markę.  Poczłapałem powoli za nim, wsłuchując się w jakieś głupoty jakie opowiadał… Zastanawiając się, czy kiedyś zmądrzeje. Naprawdę nie wiem po co ja to jeszcze robię? Przecież odpowiedzieć jest prosta. Nie. Ale nie ważne… Wróćmy do mojej historii...

- Cześć Majka. Jak tam nasze skarby schodzą? - Kłos uśmiechnął się w stronę blondynki, która dość często zajmowała się sprzedawaniem kalendarzy Herosów, a także naszych czap. Dziewczyna skierowała swoje szare oczy na nas i uśmiechnęła się promiennie.  Była naprawdę pozytywnym człowiekiem, czasami jak z nią rozmawiam czuje się jakbym słuchał Karola. Naprawdę! Muszą być spokrewnieni! Tylko jeszcze o tym nie wiedzą…

- Te wasze kubki to strzał w dziesiątkę. - zaśmiała się, dość uroczo - Dzieciaki  będą miały z tego pożytek, a i kibice będą zadowoleni. - puściła wam oczko i zaczęła układać kalendarze na stoliku.

- Macie nową wolontariuszkę. - zdziwił się  Karol i wskazał na jakąś dziewczynę, która stała przy jakimś ogromnym pudle.

Nasze oczy wreszcie się spotkały,

jak odbicia zagubionych gwiazd.

I w tamtym momencie wszystko się zatrzymało, nie myśląc o niczym spojrzałem w kierunku tej nowej dziewczyny o którą pytał mój przyjaciel. I nie wiem czy to był błąd czy nie, ale jakoś całe otoczenie zniknęło, przyciągała mój wzrok, a gdy spojrzała na mnie swoimi błękitnymi dużymi oczami, poczułem w środku dziwne ciepło, wydawało mi się, że chce jak najwięcej patrzeć w te oczy, w których były błyszczące iskierki.  A ciepły uśmiech jakim mnie obdarzyła roztapiał moje serce… Mowie ci pamiętniku ona była śliczna, najpiękniejsza kobieta jaką widziałem. Nawet nie wiem o czym Kłos rozmawiał z Mają…  Patrzyłem tylko na blondynkę z uroczym uśmiechem, która bez zastanowienia nad jakimś gapiącym się dziwnie na nią człowiekiem wróciła do dalszej pracy. Obserwowałem jej każdy ruch, wydawała się taka krucha i delikatna, że od razu miałem ochotę wziąć ją w ramiona i chronić przed jakimkolwiek  złem tego świata. Wiem jedno, muszę ją poznać, bo bez powodu moje serce nie drży na jej widok… Nie sądziłem tylko, że poznanie jej będzie tak bardzo trudne...

Tyle samotnych dróg musiałem przejść bez Ciebie.

Tyle samotnych dróg musiałem przejść by móc,

odnaleźć Ciebie tu.

________

Witajcie! 

Tak, wiem! Pierwszy rozdział  miał być po Wojtku, ale nie mam nic napisanego, więc postanowiłam czymś Was uraczyć. W końcu nie każdego dnia nasi siatkarze awansują na Igrzyska Olimpijskie! :P Udało się! Zrobili to! Jak tak sobie to przemyślałam, to nasi chłopcy mieli najdłuższą drogę do Rio ze wszystkich ekip, które na dobrą sprawę w tym Rio już są. Oby doświadczenie zdobyte wciągu tych turniejów, przerodziło się w sukces na Olimpiadzie! :)

Co do tego rozdziału, jest to taki wstęp do dalszych losów Andrzeja i tej tajemniczej pani, z którą nie będzie miał łatwo.... Wiem, że większość ma go pewnie dość, bo jest wszędzie! Ale nie mogłam wybrać innej osoby do tego opowiadania... On mi tu po prostu pasował z kilku  względów.

Do oceny zostawiam Wam !

Jeszcze raz..... JEDZIEMY DO RIO !!!

POZDRAWIAM !!!

Paulka